Po pewnym czasie można sobie już grubą skórę wyhodować na takie chlusty pomyj… Czasem to wkurwi, czasem zaboli, ale jak teraz wieczorem kładę się spać – spokojna, bezpieczna i szczęśliwa – to to wynagradza wszystko 🙂

Nie, wina jest po obu stronach. Durnego faceta, który najwidoczniej myślał tym co miał w spodniach i co by dziewczyna wokół niego nie robiła i tak by nie zatrzymała takiego, ale i wina dziewczyny, w tym sensie, że być może kochała za bardzo i przymykała oko na pewne sygnały, za bardzo chciała aby było dobrze, bo w gruncie rzeczy, wcześniej ma się zawsze jakieś, nawet intuicyjne przeczucie, że coś się święci. A ich związek gnił od dawna, z winy obojga, nawet jeśli koleżance się wydawało, że jest idealnie. A może i ona sama święta nie była. Podam inny przykład: powiedzmy, że jesteś świadkiem jak twój facet naparza kogoś i jesteś biernym widzem, oboje potem uciekacie. Jesteś więc współwinna, ze względu na brak udzielenia pomocy, chociaż fizycznie nie tknęłaś poszkodowanego. Po prostu mamy związek, dwójkę ludzi, oboje odpowiadają za jego kształt. Poza ewidentną krzywdą jednej strony typu np. zdrada/gwałt/pobicie etc. mamy jeszcze sprawy dookoła. Wina, za to że się nie udało, też jest wspólna ALE innego kalibru. Wina kobiet, moim zdaniem polega na tym, że za często wybaczają, czy dopuszczają do pewnych sytuacji gdzie dzieje im się krzywda i zamiast uciekać, znoszą te katusze, winą facetów: wiadomo. Rozstanie to składowa wielu sytuacji, jasne, można przekląć na początku faceta, ale to serio moim zdaniem nie działa zawsze tak, że tylko jedna strona dała ciała, a pocieszanie koleżanki, ok spoko. Ale jak niektóre babeczki się głębiej podpyta o przyczyny kryzysu w związku, to nagle może się okazać, że one też takie święte nie były i oboje intensywnie pracowali na to, aby związek się posypał. Dlatego wina leży po obu stronach…bo dwie osoby go tworzą, wyznaczają wzajemne granice, bo akceptują jakieś zachowanie w stosunku do siebie. A potem szok i niedowierzanie. Bo dla mnie bierność/pasywność w pewnych sytuacjach to też kawałeczek tej winy. I tyle.