Komentarze do: Słów bez liku mały smyku

Autor: Magdalena/Pracownia w Dolinie

Magdalena/Pracownia w Dolinie — Wed, 30 Mar 2016 11:32:00 +0000

Mój syn miał piękne i bogate słownictwo oraz nieprzeciętne zdolności rysunkowe i manualne do czasu, kiedy poszedł do szkoły. Gadatliwy i nadpobudliwy, krnąbrny i za każdym razem kreatywnie dodający do obowiązującego tematu (rysunku, układanki itp) coś od siebie, nie zyskał przychylności kadry nauczycielskiej, co – mimo moich i pedagoga wysiłków – obracało się pomalutku przeciw niemu. Po zmianie szkoły było ciut lepiej, ale nadal nie tak, jak powinno być, bo moje dziecko nie nadawało się do wtłoczenia w ramy utartych schematów lekcyjnych, a na szkołę społeczną dla takich dzieci (są takie u nas, piękne idee) nie było nas stać. Wracając do słownictwa – do 5-6 roku życia było genialnie, puchłam z dumy, jak mój maluch potrafi elokwentnie wypowiadać się na najróżniejsze tematy, nigdy nie przeklinał, nie wyzywał, nie używał prostackiego słownictwa bo go w domu i przedszkolu nie słyszał:) Trwała ta sielanka aż do czasu, kiedy poszedł do szkoły! Tam wśród kolegów, w nowym, jakże różnym towarzystwie, słownictwo mojego dziecka ewoluowało… oczywiście nadal potrafi mówić pięknie i składnie, zwłaszcza do obcych:), ale wiem, że wśród rówieśników zasób słów jest więcej niż ubogi… zapytany „dlaczego” odpowiadał, że wszyscy tak mówią, a z niego się śmiali, więc zaczął mówić tak jak oni i został zaakceptowany. Problem w tym, że szkolne towarzystwo spędza z nim więcej czasu niż ja, ciężko jest mi w jakikolwiek sposób wpłynąć na nastolatka. Cała nadzieja w tym, że wczesnodziecięca nauka nie poszła w las, że zmiana szkoły i środowiska wyłuska z nabytej przecież wiedzy to, co najlepsze. Amen:) Uczcie więc dziewczyny swoje dzieci ładnych słów, i cieszcie się tym póki możecie, póki dzieciaki są małe i Was słuchają:) A opis nastolatka „mamo, podaj mi to… to obok tego… no wiesz! (i pokazuje pacem, jakby nie umiał nazwać kubka, skarpet, swetra po imieniu) albo „hej, pozdro, noooo…, kuźwa, kurde (nienawidzę tego słowa!), to i tamto, yoł…” to codzienność dialogowa między nastolatkami…

Autor: Zwykła Matka

Zwykła Matka — Wed, 30 Mar 2016 10:31:00 +0000

Nasza córka ma tak bogaty zasób słów ( od urodzenia dużo do niej gadam , a teraz nałogowo czyta ksiażki!), że czasem marzę wręcz o tym by zamilkła 🙂 Umie się ładnie wysłowić i to mnie cieszy 🙂

Autor: przepisowa mama

przepisowa mama — Tue, 29 Mar 2016 21:21:00 +0000

Masz rację – to od nas zależy jakie słowa będą znały nasze dzieci 🙂 Moja córeczka ma dopiero (albo już, bo nie wiem kiedy to minęło) 22 miesiące i już wie i potrafi powiedzieć np.: „witaj”, „cześć” i „dzień dobry” (w jej wykonaniu jest to „dzień blody” 🙂 ) na powitanie. Staramy się mówić o różnych rzeczach i na różne sposoby, dużo też czytamy. Widzę też, że robimy to samo, co Bizimummy – staramy się uczyć opisywania emocji. Na razie nie widzę wielkich efektów, ale myślę, że to przyjdzie z czasem 🙂

Autor: Pani Miniaturowa

Pani Miniaturowa — Tue, 29 Mar 2016 18:59:00 +0000

W odpowiedzi do Bizimummy.

Gajowy też czasem zaskakuje mnie takimi „dzikimi” słówkami, ale na szczęście chętnie tłumaczy (gdy tylko skończy robić miny 😉 )

Autor: Bizimummy

Bizimummy — Tue, 29 Mar 2016 18:28:00 +0000

Poruszyłaś wspaniały temat i opisałaś go rewelacyjnie 🙂 za każdym razem, kiedy czytam Hani książkę, akcentuję słowa opisujące emocje. W codziennych rozmowach też staramy się używać różnych słów, a Hania próbuje je powtarzać. Skiba jako inżynier czasem przesadza i na pytanie 'a co to’ odpowiada 'przekładnia bla bla bla…’. Nie znam się na tym 😀

Autor: Aleksandra Greszczeszyn

Aleksandra Greszczeszyn — Tue, 29 Mar 2016 17:39:00 +0000

Wydaje mi się, a nawet wiem 🙂 np. od wychowawczyni mojej ośmiolatki, że moje dzieci mają bogate słownictwo. Sama staram się takowego wobec nich używać, choć też bez przesady, tak jak piszesz. I to działa :).