Dlatego tak rzadko teraz piszę o przemocy…nie dawałam rady czytać tych wszystkich wiadomości. Zachęcałam do korzystania z pomocy psychologa, nalegałam żeby zgłaszać sprawców na policję, ale niektóre kobiety tkwią w tym zbyt głęboko. Współuzależnienie to straszny potwór 🙁

Tekst był swoistym katharsis, ale nie sadzilam, że otworzę serca, do tak traumatycznych drzwi innych kobiet 🙁 kilka ostatnich dni siedze mocno w temacie przemocy kobiet, bo czytelniczki walą okanmi i drzwiami. Naprawdę nie spodziewałam się tego. Czytając ich historie krew marźnie w żyłach oraz przyśpiesza tętno. Dużo zła nadal jest w poslkich domach, za dużo. Dziękuję, ze jesteś :*

Dla mnie jeden z trudniejszych. Ale nie przez to, co pisałam. Zabija mnie świadomość, że dla mnie to tylko historia, którą napisałam, a dla tysięcy kobiet i dzieci przerażająca codzienność. To mnie przeraża i sprawia, że po plecach chodzą mi ciarki. Bardzo trudno jest mi przejść do tego wszystkiego do porządku dziennego, jeszcze Twój tekst… niewyobrażalny wysiłek zdobyć się na tak szczere i bolesne wyznanie. Szanuję mocno! Jestem pewna, że robisz wszystko, by Twoje dzieci nie doświadczyły ani 1% podobnych zachowań w domu, za co dzięki Ci wielkie!