To nie moda, to przełom w myśleniu. Jeszcze niedawno każdą odmienność skrywano. Pospolity rak był tabu! Teraz przedstawiciele najróżniejszych mniejszości i grup marginalizowanych domagają się prawa do bycia sobą, do życia swoim życiem. Za jakiś czas, mam nadzieję, coming outy nie będą niczym dziwnym, będą po prostu stwierdzeniem faktu, takim samym jak lubienie lodów o smaku mango czy leworęczność (też byłe tabu).

Ato że tych ugram na tym jest sporo nie znaczy, że tacy są wszyscy, ale o tym mówi się rzadko… – świetny tekst. i blog

Aaaaa, Twoje komentarze są zawsze takie mądre i… przykro prawdziwe i otwierają mi oczy na to, czego wcześniej nie widziałam (lub nie chciałam widzieć). Niestety masz racje, jest pełno ludzi, którzy próbują coś na tym ugrać, bleh. Szkoda, że nie widzą innych możliwości zaistnienia, albo widzą… ale ta jest najłatwiejsza? Mimo wszystko, ja chcę dawać zachęcać niepełnosprawnych by żyli pełnią sił, nawet jeśli u ich stóp leży wiele przeszkód. Wiem, że mi jest łatwiej, bo „prawie nic mi nie jest” i są osoby, które zmagają się z naprawdę poważnymi, bolesnymi chorobami, często niepełnosprawnościami sprzężonymi, które osłabiają, demotywują, odbierają chęci do życia. Doskonale wiem, lub staram się domyśleć (!) jak jest im ciężko w życiu, ale mimo wszystko, pragnę by walczyli dalej, by się nie poddawali! I choć ja może jestem słabym przykładem „człowieka żyjącego bez barier”, bo „nie jest mi aż tak bardzo źle”, to mimo to, staram się, jeśli nie niepełnosprawnych, to chociaż tych sprawnych, zdrowych przekonać, że nie wszystkie życiowe niedogodności warte są ich smutku.

I tu jest problem. Więc nie dziwi mnie, że mówi się o pewnej „modzie”, na kupowaniu sobie współczucia, a najbardziej poszkodowani są ci, faktycznie poharatani przez los i czasem naprawdę ciężko o trochę więcej empatii. Po prostu za dużo „fejków” zbija na tym kokosy (uwierz, da się, od po prostu poczucia „ważności”, hajs, jakieś fanty, wirtualne tworzenie społeczności etc.). Plus jeszcze jedno: nadal żyjemy trochę w mentalności „o tym się nie mówi”, bo nie…,bo to „be”, „fuj”, wymaga wyściubienia ryjka poza własną dupę i trochę wiedzy, aby samemu zrozumieć i komuś wytłumaczyć. A to jest problem..zresztą w kraju, gdzie niektóre dziewczyny nadal wierzą, że włożenie świeczki tam gdzie słońce nie dochodzi i 3 zdrowaśki, to środek antykoncepcyjny, to o czym my tu mówimy…sigh.