Czy powinno się wiedzieć czemu ktoś odchodzi ? myślę, że powinna być analiza samego siebie w tym związku, co było Twoim zdaniem ok, co było złe, co Tobie nie pasowało, jak powinno być itd, i zacząć pracować nad sobą. Popłakać, przeanalizować, wyciągnąć wnioski, podziękować i iść dalej inna, silniejsza.

oprócz tego, że jesteś wolna, powinno być też i dasz radę być też samodzielna, bo najgorsze jest chyba to, że wiele kobiet tkwi w toksycznych dla nich związkach, tylko dlatego, że boją się co będzie jak tego faceta obok nich nie będzie, że na pewno sobie nie poradzą itd.

Gdzieś ktoś mądry kiedyś powiedział i to jest też istotne, że trzeba mieć w swoim życiu taki czas na bycie samym, mieć czas na polubienie siebie samego, pokochanie siebie, na poznanie co tak naprawdę lubimy, czego nie cierpimy, na udowodnienie sobie, że sobie sami dajemy radę (czasem lepiej, czasem gorzej, ale telefon do przyjaciół którzy jak coś pomogą też mamy), to czas na znalezienie swoich pasji itd. a dopiero później wejść w związek 🙂

Wszystko można, bardzo lubię mądrych czytelników, którzy przedstawiają mi swój punkt widzenia! Tym bardziej, że starasz się mi to pokazać, zaargumentować, nie piszesz „nie bo nie”, stąd długi komentarz. Takie komentarze mają dla mnie dużą wartość, no bo hej…poświęcasz swój czas, żeby coś wytłumaczyć Miniaturowej.
Dziękuję Ci za komentarze 🙂

To może tytuł powinien brzmieć ,,I co, że uciekł?” 😉
Jasne, że musimy skracać i upraszczać i z ogólnym przekazem tekstu jak najbardziej się zgadzam – że trzeba jak najszybciej zaczynać od nowa.

Ale według mnie często trudno to zrobić własnie przez takie upraszczanie – uciekł bo jest taki, śmaki i owaki albo ja jestem taka a taka – i z tym właśnie najczęściej nie możemy się pogodzić i przez to cierpimy. Do tego chciałam się odnieść, że tak jak związek, tak i jego zakończenie nie jest takie proste.

Łatwo powiedzieć ,,muszę zacząć od nowa” – i chyba nie ma kobiet porzuconych, które na własne życzenie cierpią i przeżywają, żadna tego nie chce.

Trudniej rzeczywiście odpuścić i – o ironio – o ile prościej by to było zrobić, gdybyśmy nie chciały zrobić tego jak najprościej. Gdybyśmy dały sobie prawo do przeżycia i przeanalizowania – i zamiast zmuszać się do myślenia ,,cóż z tego, że uciekł, łajdak, ja żyję dalej!” dały sobie prawo i pomyślały: ,,Było między nami tak a tak, nie udało się to i to, teraz boli bo czuję się tak a tak, i wcale mi się nie podoba ta opiewana wolność, więc popłaczę”.

Znowu mi wyszedł za długi komentarz – tak czy inaczej w jednym zdaniu, nie spodobało mi się spłycanie, bo ono bardziej nam szkodzi w takich przypadkach, niż pomaga. I nie, nie ,,życzę sobie pracy magisterskiej z wróżbiarstwa”, tylko wyrażam swoje odczucia na temat poruszonego zagadnienia. Nie wiedziałam, że nie można.