ja bym tutaj pogadala z dzieckiem o wzajemności i społecznych oczekiwaniach. To podzielenie się czekoladkami funkcjonuje na innej zasadzie niż dzielenie zabawkami (jedzenie ma inne funkcje społeczne) w piaskownicy: można nauczyć dziecko, że wypada się odwzajemnić osobie, która je częstowała plus, że jak chce jednak zjeść wszystkie samemu to lepiej poczekać aż będzie samo (kto z Was nigdy nie zachomikował sobie czekolady lub pistacji by je wszamać w ukryciu?). Można wyjaśnić jak odwzajemnianie się buduje przyjaźnie i sprawia, że ludzie Cie lubia i Ci ufają (chyba nikt nie lubi tych znjaomych, którzy zawsze zapominaja portfela i nigdy nie mają gotówki). Są tez spoleczne sytuacje, w któryh nie robimy tego co hcemy lub robimy to czego nie chcemy bo tak wypada (to trzeba bardzo wyjaśniać dzieciom ze spektrum) np. mówimy 'dzień dobry’, składanie kondolencji z powodu śmierci, powstrzymujemy złośliwe komentarze nt. wrednego współpracownika lub superwolnej osoby w kolejce do kasy. itp. Wszystkie dzieci mają wyskoki i ten jeden zaobserwowany nie świadczy o tym, że za X lat to dziecko nie wyrośnie na osobę dobrze zscojalizowaną, która potrafi się dzielić. Bylas świadkiem normalnego zachowania rozwojowego. Lisek chytrusek, który się w tej dziewczynce obudził dowie się, że takie zachowanie ma konsekwencje bo druga dziewczynka już jej nie poczęstuje i będzie zle do niej nastawiona a poza tym przekona się, że jej zachowania wpływają na uczucia innych (druga dziewczynka musiała odczuć przykrość). Rodzic pewnie jej to później wyjaśnił (nie każdy lubi prowadzić rozmowy wychowawcze przy innych dorosłych).

No właśnie dajemy coś dziecku, ale ono nie do końca może tym dysponować, bo zaraz jest poczęstuj wszystkich. Niby to dobre, ale wymuszone, prędzej czy później życie samo zweryfikuje takie zachowania, a właściwie grupa rówieśnicza. Jak chcesz żeby się z tobą bawili – dziel się. A i nie baw z tymi co się nie dzielą – dzieje się to samo, ale rodzice nadopdpowiedzialnie wychodzą przed szereg.

Mnie zatkało i byłam w ciężkim szoku, bo z jednej strony asertywność spoko, zdrowy egoizm spoko i inne poczucia własnej wartości, ale z drugiej gdzie zasada wzajemności? No cóż nie wszystko jest czarno-białe. 😀

Dzieci często organizują mi „szach-mat” i tak też jest w tym przypadku 🙂 Myślę, że w tym przypadku warto popracować nad tymi cechami charakteru obu dziewczynek, które wpływają na takie sytuacje. Pytanie tylko, czy da się tu odnaleźć złoty środek, gdzie nikt nie będzie pokrzywdzony?