Mnie najbardziej dobiła hipokryzja pewnej osoby, która kiedy usłyszała, że mam depresję (a sama na nią cierpiała, brała, nie wiem czy nadal bierze, leki i to dość ciężkie psychotropy, cięła się i tak dalej), powiedziała, że „powinnam się ogarnąć, bo jestem na nią za stara”. Przyznam, że oczekiwałam raczej jakiejś porady, skoro ona wygrzebała się z większego gówna niż ja, a nie sprowadzenia sytuacji, do gówniarskich humorków, które mi przejdą. Dlatego przestaje mnie dziwić, taka niechęć do opowiadania o swoich lękach, bo nawet osoby, znające dobrze temat z autopsji, potrafią ci jeszcze szpadlem, którym cię zgłuszyli, gardło poderżnąć. Chociaż jeśli chodzi o specjalistów, też trzeba dobrze trafić, a patrząc na sąsiadujący ze mną wydzial psychologi i rozmawiając z niektórymi, strach się bać i czasem mieli większy bagaż i bardziej chyba „nasrane” od swoich potencjalnych pacjentów.

P.S. Pani M., Pani blog jest piękny!:)

Mogę się jedynie domyślać co czujesz. U mnie problemem jest fizyczny ból, często łapiący mnie nagle, wiele czasu spędzam siedząc/leżąc, obowiązki typu sprzątanie/zakupy, wykonuje powoli, etapami, rozkładając czasem na dwa dni. Wiele razy słyszałam, że jestem leniem. A ja nie jestem zmęczona, mnie po prostu tak bardzo boli biodro, które jest objęte zwyrodnieniem.