Komentarze do: „Tata, jakiś wariat wleciał samolotem w WTC”

Autor: Natalia Gorzołka

Natalia Gorzołka — Wed, 14 Sep 2016 06:09:00 +0000

Pamiętam, że byłam wtedy u koleżanki, po szkole. Jako dzieci wiedziałyśmy, że Ameryka jest daleko i nie do końca rozumiałyśmy powagę sytuacji. Wszystko się zmieniło, gdy do pokoju wszedł ojciec koleżanki, zgłośnił telewizor i zaczął komentować z mamą. Zrozumiałyśmy, że wtedy było to coś faktycznie niepokojącego wręcz przerażającego.

Autor: Sławomira

Sławomira — Tue, 13 Sep 2016 19:17:00 +0000

Ja nie pamiętam tego dnia, ale dla mnie podobne znaczenie miał Smoleńsk. Moja mama uczyła się i miała zajęcia w innym mieście, nie było jej ani w pt. wieczorem, ani w sobotę rano, około południa wracała. Babcia mnie odwiedzała, rano pojechała autobusem do domu. Potem wróciła mama i zawołała mnie:
– Sławka! Coś strasznego się stało!
*pomyślałam, że autobus z babcią miał wypadek*
– Dla świata!
*poprawka: wojna jest*
– Nie, nie dla świata może. Dla Polski.
*poprawka: zaatakowano tylko Polskę*
Później mama mi opowiedziała, co się stało, ale i tak pamiętam jedynie to, że mówiła właśnie takimi urywanymi zdaniami i zdążyłam mieć takie domysły.

Autor: Smiley Project

Smiley Project — Tue, 13 Sep 2016 16:33:00 +0000

Straszny dzień.. Moja siostra była wtedy w US po raz pierwszy imiędzy 9-15 września mieli być w Nowym Jorku zwiedzać w tym również WTC… Panika moja i mojej mamy zanim moja siostra ogarneła, że coś się stało i dostała sie do telefonu jest nie do pomyślenia. Rozwalił jej się samochód i w ogóle nie pojechali…

Autor: Narwany

Narwany — Tue, 13 Sep 2016 15:04:00 +0000

Nie twierdzę, że dzieci powinny w przypadku takich wydarzeń wiedzieć wszystko, ale na pewno nie powinno się przed nimi ukrywać prawdy. Takie wiadomości w telewizji to dobry moment do tego, żeby uświadomić bestroskiemu dziecku, że nie wszystko na ziemi jest piękne i kolorowe jak w szkole i przedszkolu. To chwila by zacząć rozróżniać z dzieckiem rzeczy ważne i ważniejsze. No i omijać czubek własnego nosa 🙂

Autor: Olga | Gray Moka

Olga | Gray Moka — Tue, 13 Sep 2016 13:49:00 +0000

Ja w ogóle nie pamiętam tego dnia. A na pewno w moim domu oglądaliśmy wiadomości i reportaże.

Autor: Melduję Gotowość

Melduję Gotowość — Tue, 13 Sep 2016 13:41:00 +0000

Miałam wtedy 7 lat, mało pamiętam. Na moje postrzeganie świata wpłynęła śmierć babci. Miałam wtedy 9 lat i to właśnie od tego momentu moje dzieciństwo się zmieniło. Nigdy nie przeżyłam jednak nic nad wyraz drastycznego co miałoby wzmocnić moją empatię a mimo wszystko uważam, że mam jej bardzo dużo. To wszystko dlatego, że tak zostałam wychowana. Moja mama nie potrafiła przejść obok cudzego nieszczęścia, zwłaszcza jeżeli w grę wchodziło szczęście dzieci. Nie mówię, że działała w jakiś organizacjach, czy coś. Po prostu zawsze zwracała na to uwagę, starała pomóc się tak jak mogła i cały czas powtarzała nam, że nie wolno ranić nikogo obcego.